YEŞİL KUBBENİN GÖLGESİNDE: ZAMANIN VE GÖZYAŞLARININ ŞEHRİ

Bu eser, İslâm dünyasının kalbinde yer alan, milyonların dualarında adı geçen kutsal bir mekâna; Mescid-i Nebevî’ye ve Medine’ye adanmış bir saygı duruşudur.

Sanatçı, Resûlullah’ın Ravzası’na açılan o meşhur bakışı ölümsüzleştirirken; renk, ışık ve perspektif oyunlarıyla izleyiciyi maneviyatın derinliklerine davet eder.
Kompozisyonun merkezinde yükselen Yeşil Kubbe, tarih boyunca ümmetin gözyaşlarına ve sevdalıların hasret dolu dualarına tanıklık etmiş bir sembol olarak izleyiciyi karşılar.

Güneşin ufka yaklaştığı huzurlu bir vakitte, gökyüzünde beliren pastel tonlar; hem gündüzün son ışıklarını hem de manevî aydınlığın bitimsizliğini simgeler.
Avlu zemini, sanki yağmurdan yeni ıslanmış gibi parıldar; izleyiciye adeta Ravza-i Mutahhara’nın serin taşlarına basma hissi verir.

İki yanda yükselen kemerler ve demir parmaklıklar, Medine’nin asırlık mimari dokusuna gönderme yaparken, bu geçiş noktası; dünyevî olanla uhrevî olan arasındaki eşiği temsil eder.
Sanatçı bu eserde yalnızca bir mekânı değil; ümmetin Resûl sevgisini, Medine hasretini ve Allah Resûlü’ne duyulan tarifsiz yakınlık arzusunu tuvale taşımıştır.

Bu eser, “Selam olsun ya Resûlallah” diyen her kalbin iç sesi, her hacının gözyaşı ve her ziyaretçinin içinden geçen dualarla şekillenmiş bir görsel duadır.